تمتن بها على أحد لأنها لك ، فإذا امتنت لم تأمن أن تكون بها على تهجين حالك منها إلى من مننت بها عليه ، لأن في ذلك دليلا على أنك لم ترد نفسك بها ، و لو أردت نفسك بها لم تمتن بها على أحد ، و لا قوة إلا باللّه . . . » « اما حق صدقه و زكاتى كه مىدهى آن است كه بدانى آن پس‌اندازى است نزد پروردگارت و امانتى است كه شاهد نمىخواهد ، وقتى كه چنين باورى داشتى ، بر آنچه در نهان به امانت مىگذارى اطمينان بيشترى خواهى داشت تا بدانچه كه آشكارا مىدهى و خود را سزاوار خواهى ديد تا آنچه را كه مىخواهى در نظر ديگران به خدا بسپارى ، در نهان بسپارى و در هر حال به عنوان رازى نهفته بين تو و او باشد و حتى در اين امانتى كه به او مىسپارى از گوشها و چشمها - به دليل اعتماد بيشتر به اينها و نه به آن جهت كه در بازپرداخت امانتت به خدا اعتماد ندارى - به عنوان شاهد و گواه پشتيبانى نخواهى ، وانگهى به خاطر صدقه‌اى كه داده‌اى بر كسى منّت نگذارى زيرا قدمى به سود خود برداشته‌اى ، در صورتى كه اگر منّت‌گذارى در امان نيستى ، شايد به روزگار همان كسى كه منّت مىكنى گرفتار شوى ، زيرا اين عمل تو دليل بر آن است كه تو اين كار را به خاطر خود نكرده‌اى ، در صورتى كه اگر براى خود مىخواستى بر كسى منّت نمىنهادى ! هيچ نيرو و توانى جز به خدا نيست . . . » ( 1 ) امام عليه السّلام بر دادن صدقه تأكيد ورزيده و آن را اندوخته‌اى براى صدقه دهنده در نزد خدا دانسته است كه از پيش براى خودش مىفرستد زيرا كه آن را در روزى كه هيچ مال و فرزندى سود نمىبخشد در نزد خود حاضر مىبيند . همچنان كه امام عليه السّلام بر ضرورت صدقه نهانى تأكيد ورزيده و اصرار فرموده تا خالى از منت باشد زيرا كه صدقه دادن در حقيقت براى خود اوست پس چگونه بر صدقه‌گيرنده منّت مىگذارد ؟ و نظر به اهميّت صدقهء نهانى امام عليه السّلام